«Mary Had a Little Lamb… αλλά Ποιος το Έπαιζε;»

 

Έκανα babysitting ένα βράδυ σε δύο αδερφάκια, ένα 5χρονο και ένα 3χρονο. Πριν τα βάλω για ύπνο, παίζαμε με ένα μικρό παιδικό πιάνο. Δίδαξα στον 5χρονο πώς να παίζει το “Mary Had a Little Lamb” — απλό, γλυκό, αθώο.

Αργότερα, καθόμασταν όλοι μαζί στο επάνω κρεβάτι της κουκέτας και τους διάβαζα παραμύθια. Ησυχία, σκοτάδι, μόνο οι σελίδες που γυρνούσαν και η ανάσα των παιδιών.

Και τότε το ακούσαμε.

Το παιδικό πιάνο, από το σαλόνι, άρχισε να παίζει μόνο του το “Mary Had a Little Lamb”. Νότα προς νότα. Ακριβώς όπως το είχα δείξει πριν.

Τα δύο αγόρια γύρισαν ταυτόχρονα και με κοίταξαν. «Ποιος παίζει το πιάνο;» με ρώτησαν.

Δεν είπα τίποτα. Δεν μπορούσα. Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται. Το σπίτι ήταν σκοτεινό, οι γονείς μακριά, και το πιάνο συνέχιζε να παίζει σαν να το χειριζόταν ένα αόρατο χέρι.

Έμεινα εκεί, στο επάνω κρεβάτι, να διαβάζω ιστορίες χωρίς να καταλαβαίνω λέξη από αυτές, μέχρι που άκουσα επιτέλους την πόρτα να ανοίγει και τους γονείς να μπαίνουν μέσα.

Μέχρι σήμερα δεν ξέρω ποιος — ή τι — έπαιζε εκείνο το πιάνο. Ήταν το σπίτι στοιχειωμένο… ή μήπως δεν ήμασταν μόνοι εκείνο το βράδυ;